برترى دارند . ابن عباس مىگويد : خداى تعالى در آيهء شريفه اوّل ، خود را ثنا و ستايش كرد ، سپس مصطفى صلى اللَّه عليه و آله و آن گاه على عليه السّلام را ستود . وقتى آيهء وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ . . . نازل شد ، رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود : « رحم اللَّه علياً اللّهم ادر الحقّ معه حيث دار . » خداوند على عليه السّلام را رحمت كند ، خدايا حقّ را دور على عليه السّلام بگردان هر جا كه او باشد . ابن عباس همچنين مىگويد : ابن مؤمن قائل است هيچ اختلافى بين مفسرين نيست كه آيه شريفه وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا . . . در مقام و شأن امير المؤمنين على عليه السّلام نازل شد . ( 242 ) ابن عباس در شأن نزول آيهء وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ، چنين مىگويد « 1 » : عبد اللَّه بن سلام و جماعتى از اهل كتاب ( يهودى ) كه مسلمان شده بودند نزديك اذان ظهر به حضور پيامبر صلى اللَّه عليه و آله رسيدند ، و گفتند : يا رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ! منازل ما دور از مسجد شماست ، و مسجدى هم در آن جا نداريم ، اقوام و همكيشان سابق ما هم وقتى شنيدند كه به آيين اسلام درآمديم ، عداوت و كينه را نسبت به ما آشكار كردند و مجالست و معاشرت و معامله با ما را تحريم كردند و با ما سخن نمىگويند و ما در مشقت هستيم . در اثناى گله و شكوه از احوال خود آيهء إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ . . . و آيهء وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ نازل شد . حضرت اين آيات را براى آنان قرائت كرد و آنان راضى و خشنود شدند . آن‌گاه

--> ( 1 ) حمانى از محمد بن فضيل همين روايت را در تفسير عتيق نقل كرده است . كه در شواهد التنزيل با رقم / 243 ذكر شد .